maderne / crítica literaria e teatral... E POLÍTICA

un espazo para partillar críticas, comentarios, reseñas e outros documentos sobre literatura, teatro, arte, cultura..., amenizado por Manuel F. Vieites




sábado, 29 de noviembre de 2014

A thing called love: novos textículos de Afonso Becerra de Becerreá.

-->
A dramática das pequenas cousas

Con area de con

Manuel F. Vieites

O pasado venres, 28 de novembro, estivemos na librería Andel acompañanado a presentación do libro Textítuculos dramáticos e posdramáticos, e ao seu autor, Afonso Becerra. Alí dixemos algunhas palabras que viñan sendo case as mesmas que na nosa crónica de Faro da Cultura. Velaí a crónica aquela.


Hai neste novo libro de Afonso Becerra de Becerreá, unha innegable vontade polémica, que promove non tanto o escándalo canto a reflexión, sempre tan necesaria, como xa propoñían Os Resentidos nun vinilo de 1991. Abonda con ver a contracuberta primeira do volume para enfrontar un retrato do autor que fai que collan sentido as palabras todas que, tomadas de Uxio Novoneira, do seu maxistral Os eidos, dan conta da importancia do camiño, da idea mesma dese camiño que todos facemos, malia que en tantas ocasións non sexamos conscientes dese andar noso e sexan outros os que nos movan os pés.
 
Textículos dramáticos e posdramáticos, pois así se titula este volume que contén un total de 10 pezas e que vén de editar Laiovento, editorial sempre tan atenta á creación dramática, invita, como dixemos, a debates varios. O concepto mesmo duns textos testiculares dá conta de cal vai ser a materia dramática escollida polo autor para armar o que el mesmo denomina xogos de acción verbal, pois as persoas, malia todo o que se ten dito sobre o poder da imaxe, aínda segue utilizando palabras para construír o mundo, para construír o outro, para construírse a si propio. Dixemos nalgunha ocasión que con Afonso Becerra (de Becerreá, Lugo), colle forza en Galicia unha literatura dramática marcada pola vontade de lle dar visibilidade a outras formas de entender as relacións humanas, de practicar o amor, de entender a sexualidade, de ser un mesmo, pois. Falamos de literatura gay? Pois si, claro, tan necesaria para nos instalar na normalidade cultural da modernidade máis radical, para aceptar a diferenza e poñela en valor. Todos os amores son na esfera privada, pero deben ser posibles tamén na esfera pública, e o teatro debe contribuír a apuntalar ese tránsito. Lembremos aquela “dramatícula” titulada Unha rosa entre as pernas que xa foi espectáculo grazas ao traballo de Gloria Rico, Roberto Leal e Xosé Luís Bernal; palabras para armar mundos.
 
Unhas dramatículas que se deben entender como pequenas pezas nas que, como querían os futuristas italianos, se poida mostrar a fugacidade toda dese instante que contén unha eternidade, a mesma que abrolla en cadros magníficos de Carlo Carra ou Giacomo Balla, nun momento en que Alfa Romeo aínda mostraba a figura dun “cavallino rampante” no seu redondo capó encarnado. As mesmas pequenas pezas que xa creaba e mostraba Nikolai Evreinoff, un director de escena ruso que nos anos primeiros do século pasado propoñía a necesidade dun teatro das pequenas formas, que tanto interesou a Nikita Balieff, de quen finalmente Castelao toma tantas ideas para promover en Galicia un teatro de máscaras e popular, para o que Ramón Otero Pedrayo comezará a escribir pequenas pezas a finais dos anos vinte. Por iso no abrente deste volume quixemos nós falar dunha poética feita de area de con, imaxinada na praia, alí onde o camiño pode tomar tantas direccións, tamén a que collera Alfonsina mentres a auga lambía as súas pegadas últimas.
 
Tal vez a idea da peza coma grao de area poida servir para mostrar o tránsito entre unha dramática feita de pedras, capaz de acoller os grandes discursos e as grandes narracións que tanto alporizaban ao gramático Jacques Derrida, e outra dramática feita desas pequenas cousas coas que Raymond Clevie Carver conformou unha colección de relatos que figuran entre os mellores xamais escritos. Velaí o tránsito entre a escrita moderna e a posmoderna, que no campo da literatura dramática se pode explicar moi ben con esta manchea de textos nos que abrolla a vida cotiá de todas e todos nós. Pasen e lean.  

O camiño

Naquela secuencia magnífica coa que remata Blade Runner, creación suprema de Ridley Scott, o replicante explica que quen vive con medo acaba por ser un escravo, e lamenta que os seus recordos todos se vaian perder como bagoas na choiva. Velaí outra maneira ben fermosa de mostrar o que acaba por ser a nosa vida toda, unha saqueta aberta e furada chea de minúsculos graos de area que non deixan de ser fragmentos de existencia, Threads of time, que dirá Peter Brook nas súas memorias. Afonso Becerra comparte con nós fragmentos de vida, vivida sen medo.

Albiscar a fugacidade da vida e o necesario compromiso con esa mesma fugacidade, na súa aceptación e na súa conquista, como mostra ese poema de Novoneyra que, xa dixemos, abre poderoso o volume, axuda a comprender a nosa transcendencia escasa. Pois somos ceo e silencio, ruído e furia de falarmos con Shakespeare, camiño que nin sabe para onde vai, balbordo. Por iso a única opción é tomar conciencia de que o camiño está e hai que andalo, na vida, na literatura, no teatro, no amor e no desamor, sen medo. Para ser, cando menos, area.

No hay comentarios: